کشکول

مرگ دوستی ها

khorshid85 — Sun, 25 Oct 2009 10:40:18 GMT

مرگ دوستی ها / بهانه ای برای یک یادداشت

پیش نوشت: پس از مدت ها این نوشته ای است که شاید خوانندگان اصلی اش دوستان تئاتری و هنرمندان یزدی -همشهریانم- باشند، البته با این همه شاید زبان حال خیلی های دیگر هم باشد!

اگر می خواهد بیشتر متوجه شوید به پیوندهایی که داده ام توجه کنید

*********************************************************************

هفته گذشته آیین نخستین سالگرد کوچ غریبانه شادروان "محمد رضا عربشاهی" برگزار شد.

آنچه در برگزاری این آیین، افسوس و شگفت نگارنده را برانگیخت، "نبود" اهالی فرهنگ و هنر بویژه هنرمندان تئاتر و دوستان نزدیک آن دوست سفر کرده در این آیین و کم مهری نسبت به وی و خانواده اش بود.

در آیین نخستین سالگرد شادروان "عربشاهی" بسیاری از دوستان پرآب چشم و گریبان چاک و افسوس خور سال گذشته – هنگام خاکسپاری وی- دیده نشدند!

همه آنهایی که حتی یک بار شادروان عربشاهی را دیده بودند و در تولید یک اثر فرهنگی، هنری –تئاتر، فیلم و ...- همکاری کرده بودند فروتنی، کارایی و کوشش بی چشم داشت وی در راستای تولید هر چه بهتر اثر را گواهی می دهند و نیز همه می دانیم آن دوست نازنین حق بسیاری بر گردن بسیاری از "ما" دارد.

ولی نمی دانم هفته گذشته چه بر دوستان تئاتری، انجمن سینمای جوان، صدا و سیما، حوزه هنری و ارشاد رفته بود که در سه شب برگزاری آیین سالگرد "داش آکل تئاتر یزد" تنها نزدیک به ۲۰ نفر در آیین مورد اشاره شرکت کردند!

از این روست که می خواهم با کمال افسوس و شرمندگی بگویم "رضا عربشاهی" امسال بیشتر از پارسال مُرد چراکه ما او را به خاک فراموشی، کم لطفی و کم مهری –اگر نگوییم بی مهری- خود سپردیم!! و می دانیم که فراموش کردن یک "بودن" چه تلخ و سرد و سنگین است. البته در این روزگار مرگ تدریجی و فراموش شدن "داش آکل" ها و میدان داری "کاکا رستم" ها چیز غریبی نیست!

البته بنده وکیل خانواده عربشاهی نیستم و همه دوستان نسبت به این خانواده شناخت و آگاهی دارند و می دانند آنها بسیار بزرگوارتر و نجیب تر از این هستند بخواند در این باره واکنش یا گلایه ای داشته باشند.

بله این روزها زندگی بسیار سخت تر از پیش شده، میزان گرفتاری های شخصی و کاری فزونی یافته و هر کسی سرش در لاک خودش است! اما ...

می توان درباره دوستان فرهنگی و هنری نیز این چنین گمانه زنی کرد:

- دوستان سینمای جوان احتمالا در تدارک برگزاری دوره جدید آموزشی خود هستند؛

- کارگردان ها و تهیه کنندگان صدا و سیما در پی تهیه و تولید برنامه های فاخر و ارزشمند خود هستند تا مبادا آنتن خالی بماند و مردمان این دیار کویری، تشنه فرهنگ و هنر باقی بمانند!

- دوستان حوزه هنری هم گویا در راستای تدوین برنامه ای برای مسلمان تر شدن هنرمندان یزدی می کوشند!!

- و صد البته دوستان تئاتری که بنده، هم صنفشان به شمار می روم عذر تقصیرشان بسیار پذیرفتنی تر است چراکه این دوستان سخت مشغول تمرین نمایش های خود برای حضور در "نمایشی بزرگ تر" به نام "جشنواره" هستند و در این وانفسای تحریم و انصراف بزرگان از جشنواره ها چه کاری بهتر از تمرین و اجرای تئاتر؛ که هنری است منتقد، انسان ساز و فرهنگ پرور که برخاسته از فرهنگ و هنر، نیاز های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی یک دیار از یک سو و در نتیجه بازتاب دهنده خواسته ها و نیز پرورش دهنده و بالابرنده فرهنگ و هنر مردمانش از سوی دیگر است؛ و ما نیز می خواهیم باور کنیم که همه کوشش های انگشت شمار تولید تئاتر در این چند سال گذشته در همین راستا بوده است، تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

دوستان ارشاد هم که در تدارک گفتن "بدرود" با مدیر مدبرشان!! و به گفته پاره ای از دوستان مطبوعاتی "معمار مهندسی فرهنگ" یزد بودند و چه بهانه ای از این شیرین تر و بهتر برای نیامدن! البته هرچند از این معماری و مهندسی تنها گرد و خاکش به چشم خیلی از اهالی فرهنگ و هنر رفت و غبار فراموشی و گوشه نشینی بر چهره شان نشاند و گسست و از هم دورشدن هنرمندان و مرگ دوستی ها و رفاقت ها را موجب شد؛ نمونه اش ویران کردن سالن تئاتر خانه کودک و ستاندن تالار فرهنگ از هنرمندان نمایش -که پایگاهی بود برای گرد هم آمدن آنان و با هم بودنشان برای تولید نمایش- و ... که یادآوری اش در این یادداشت نمی گنجد!

بد نیست برای پاره ای از دوستان که ممکن است نوشتن جملات آخر را در حکم "سنگ زدن به افتاده بدانند" یادآور شوم که بنده بارها چه در نشست های مطبوعاتی و چه در وبلاگم انتقادهای خود را نسبت به شخص مورد اشاره بیان کرده بودم (نوشته ای در تاریخ ۱۹ بهمن ۸۵ با عنوان: ما الان هم نمونه هستیم) و برای همین بود که در گفتگوی مسئول روابط عمومی دو سال پیش ایشان با یکی از خبرگزاری ها به همراه دوستانم مفتخر به دریافت برچسب ِ ... شدیم! آخرین واکنش انتقادی اینجانب نسبت به عملکرد هفتمین مدیر کل ارشاد یزد نپذیرفتن لوح تقدیر و بن اهدایی ایشان در روز خبرنگار بود و از این بابت خرسندم!!

در پایان امیدوارم همه ما انسان ها در بدترین شرایط زندگی و در اوج روزمره گی مرگ دوستی ها و مرگ انسانیت را موجب نشویم.

نیکو نشود روز ِ بد از تربیت بد!

khorshid85 — Wed, 14 Oct 2009 13:44:18 GMT

... داشتم سررسید سال گذاشته ام را ورق می زدم که به دست نوشته ای برخوردم از یک دختر نوجوان خوش ذوق یزدی که سال پیش آن نوشته را بعنوان دکلمه / مقدمه اجرای موسیقی "مرغ سحر" خوانده بود، مقدمه ای که کمک بسیاری به تفهیم و تاثیرگذاری بهتر و بیشتر این سروده جاودان شادروان "محمد تقی / ملک الشعرا بهار" می کرد!

خواستم آن نوشته را برای شما دوستان بنویسم، اما پیش از آن نگاهی گذرا داشتم به کتاب "مرغ سحر" از انتشارات سخن که شامل گزیده سروده های شادروان بهار است و تصمیم من را عوض کرد!

متن پیش گفتار این کتاب اشاره ای دارد به یکی از سروده های این بزگوار که قصیده ای است به نام "لِزَنیه".

لِزَن نام دهکده ای است در دره های آلپ در کشور"سوییس" که استاد بهار در سال های پایانی عمر برای درمان بیماری "سل" راهی آنجا می شود.

وی که شیفته زیبایی طبیعت آن دهکده می شود قصیده "به یاد وطن" را می سراید که به"لِزَنیه" نیز معروف است؛ به چند بیت از این قصیده توجه کنید:

مِه كرد مُسخّر دره و كوه لِزن را / پر كرد زسيماب روان دشت و چمن را

گيتى به غبار دمه و ميغ، نهان گشت / گفتى كه برُفتند به جاروب، لِزن را

گم شد زنظر كنگره كوه جنوبى / پوشيد زنظّارگى، آن وجه حَسن را

آن بيشه كه چون جعد عروسان حبش بود / افكند به سر مَقنعه بُردِ يَمَن را

برف آمد و بر سلسله آلپ كفن دوخت / و آمد مه و پوشيد به كافور كفن را

اما به ناگاه شاعر آزاده ی دوستدار ِ میهن به یاد ایران و هم میهنانش می افتد: از تاریکی ِ افق به تاریکی و بدروزی ایران می اندیشد و می توان گمان برد که خاموشی مرغان و سخن را از یاد بردن، و چیرگی ِ نادانی بر دانایی و نیز به کار بردن کافور و کفن در بیت های پیش، گونه ای اشاره است به بی حسی و دل مردگی که وی در جامعه خویش می دید!

توجه کنید:

مرغان، دهن از زمزمه بستند، تو گويى / بردند در اين تيرگى از ياد، سخن را

خور تافت چنان كز تكِ دريا به سر آب / كس در نِگَرد تابش سيمينه لگن را

تاريك شد آفاق تو گفتى كه به عمدا / يكباره زدند آتش، صد تلّ جَگن را

گفتى كه مگر جهل بپوشيد رخ علم/ يا برد سَفَهْ آبروى دانش و فن را

گم شد زنظر آن همه زيبايى و آثار / وين حال فرا ياد من آورد وطن را

در بخش بعدی، شاعر با حسرت به گذشته درخشان ایران اشاره می کند:

آن روز چه شد کایران ز انوار عدالت / چون خُلد ِ برین کرد زمین را و زَمن را؟

آن روز که از بیخ کهنسال فریدون / برخاست منوچهر و بگسترد فُنن را؟

و سرانجام با گریز شاعرانه استاد از "دیروز ِ" روشن از افتخار به "امرو ز ِ" تیره و تار و غم انگیز کشور همراه می شویم و البته در این گریز راه چاره و راهکار نیز نشانمان می دهد:

و امروز چه کردیم که در صورت و معنی / دادیم ز کف تربیت سِرّ و عَلن را؟

نیکو نشود روز ِ بد از تربیت بد / درمان نتوان کرد به کافور، عنن را

بالجمله محال است که مَشاطه تدبیر / از چهره این پیر بَرَد چین و شکن را

جز آنکه سراپای جوان گردد و جوید / در وادی ِ اصلاح ره ِ تازه شدن را

اصلاح ز نامرد مخواهيد كه نَبوَد / يك مرتبه، شمشير زن و دايره زن را

من نيك شناسم فن ِ اين كهنه حريفان / نحوى به عمل نيك شناسد لَم و لَن را

آن گرْ سَنه چشمى كه بگيرد ز سر قهر / املاك رعايا و كند بلع ثمن را

آن كهنه حريفى كه گذارد ز لئيمى / در بيع و شَرى جمله قوانين و سُنَن را

طامع نكند مصلحت خويش فراموش / لقمه به مثل گم نكند راه دهن را

جز فرقه مصلح نكند دفع مفاسد / آن فرقه كه آزرم ندارد تو و من را

بى تربيت، آزادى و قانون نتوان داشت / «سَعْفَص» نتوان خواند، نخوانده «كَلَمن» را

و اما دو بیت پایانی این قصیده:

اين گونه سخن گفتن، حدّ همه كس نيست / داند شَمَن، آراستن ِ روى وَثَن را

يارب! تو نگهبان دل اهل وطن باش / كامّيد بديشان بوَد ايران كهن را

پی نوشت:

هیچ قدرتی نمی تواند به عشق فرمان دهد

هنگامیکه آنچه داریم را می بخشیم، آنچه را نیازمندش هستیم دریافت خواهیم کرد

صداقت نخستین فصل دفتر دانایی است

خنده اشک

khorshid85 — Fri, 09 Oct 2009 05:35:18 GMT

هم دنیایی های گرامی! از اینکه هم زمان بین دو نوشته ام کمی به درازا کشیده شد و هم نتوانستم نوشته های شما را بخوانم پوزش می خواهم؛ همین اندازه بدانید که گرفتاری های شخصی، کم شدن انگیزه برای آمدن به این دنیای پُرکشش را موجب شده بود!

بگذریم ... در این روزهایی که پشت سر گذاشتم به یاد دوران دبیرستان، کلاس های ادبیات فارسی و آقای باقردهقان دبیر سال های سوم و چهارم دبیرستان افتادم، دبیر خوش رو و مهربانی که در آن سال ها گاهی به فراخور موضوعی که پیش می آمد برخی از سروده های خودشان را برایمان می خواندند؛ یکی از آن ها سروده ای بود به نام خنده اشک که بنا به گفته خودشان به یاد سروده سفر اشک شادروان پروین اعتصامی سروده بودند.

استاد باقر دهقان هم اکنون 75 سال دارد؛ برای ایشان روز و روزگارانی همراه با تندرستی و شادمانی آرزومندم.

و اینک گزیده ای از این سروده پیش روی شماست:

خنده اشک

قطره اشکی از مژه غلتید و رفت / راه ژرفای فنا پویید ورفت

بوسه زد بر گونه و بدرود گفت / چهره بر رخسار من سایید و رفت

مدتی در سینه مأوا کرده بود / سینه چون پر غصه شد، جوشید و رفت

آمد و در خانه چشمم نشست / زین سرا هم رخت خود برچید و رفت

هر کجا شد روی آزادی ندید / سیر از این زندگی گردید و رفت

مردم آزاده را آزرده دید / آخر ِ این کار را پایید و رفت

در همه جا بوی جنگ و خون شنید / جان چون آیینه اش رنجید و رفت

طاقتش از حق کشی ها طاق شد / قطع کرد از زندگی امٌید و رفت

سازگاری با ریاکاری نداشت / روز و شب خون جگر نوشید و رفت

در لباس میش از بس گرگ دید / خون به حال جامعه گریید و رفت

جای دانا را چو نادان غصب کرد / آب شد از غیرت و لرزید و رفت

راز دل با کس نمی شد گفت آه / زان که داند کو، چه رنجی دید و رفت

خون دل آخر بلور اشک شد / بر سر مژگان دَمی رخشید و رفت

زندگی گریه آلودم چو دید / بر من و این زندگی خندید و رفت

آنکه "دهقان" خنده اشک تو دید / رمز و راز نکته ها فهمید و رفت

یاد "پروین" گفتم این شعر رزین / در جوانی آنکه رخ پوشید و رفت

پی نوشت

دل های پاک خطا نمی کنند، سادگی می کنند؛ و امروز سادگی پاک ترین خطای دنیاست!

سوره یکصد و سوم

khorshid85 — Fri, 18 Sep 2009 02:43:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

سوگند به عصر / براستی که انسان همه در زیانکاری است /

مگر آنان که به خدا ایمان آوردند و نیکوکار شدند و سفارش کردند به درستی و راستی و

سفارش کردند به بردباری و پایداری

*********************************

پی نوشت ها:

* نمی توانی چگونه و چه هنگام مُردن خود را برگزینی، تنها می توانی چگونه زندگی کردن اکنونت را برگزینی

* راز به پایان رساندن هرکاری، کوشش است

* میزان انسانیت انسان این است که چقدر می خواهد و می تواند انسان را دوست بدارد.

* زنده ماندن در دل ها یعنی نمردن.

* آیین افطاری اصلاح طلبان یزدی شامگاه چهارشنبه 25 شهریور در باغ دولت آباد برگزار شد و پس از افطار، آقایان کلانتری استاندار دولت اصلاحات- حجه الاسلام منتظر قائم –برادر شهید منتظر قائم-

حجه الاسلام سلیمانی–استاد دانشگاه- و حمزه غالبی هرکدام در سخنان کوتاهی به بررسی شرایط پس از انتخابات پرداختند؛ گفتنی است سه نفر آخر از بازداشت شدگان رویدادهای پس از انتخابات به شمار می روند.

* وبلاگ های بهار نو و رسانه سبز www.resaneie-sabz.blogfa.com فیلتر شدند.

مجلس ضربت زدن

khorshid85 — Fri, 04 Sep 2009 23:45:18 GMT

در آستانه 19 رمضان و روز ضربت خوردن آن بزرگ مرد دادگر ِ دادپرور ِ دادگستر پیشوای همه انسان های آزاده و نیک اندیش امام علی هستیم که درود پروردگار بر او باد.

به همین مناسبت جمله هایی از نمایشنامه "مجلس ضربت زدن" نوشته استاد بهرام بیضایی را برایتان می نویسم.

چکیده نمایشنامه:

یک گروه نمایش در تدارک اجرای نمایشی به نام "مجلس ضربت زدن" هست اما به دلیل بخشنامه هایی که از سوی سیاست گزاران و برنامه ریزان امر نمایش می شود آنها اجازه ندارند به دلیل قداست و آسمانی بودن بخشی از شخصیت علی(ع)، ایشان را نمایش بدهند! چنین دستوری کار را برای نویسنده دشوار کرده و او چنین دیدگاهی را نادرست می خواند و موجب بگو مگو های نویسنده با کارگردان می شود چراکه نویسنده بر این باور است که چنین رویکردی حذف نیکی ها و انسان های پاک از صحنه را به ارمغان می آورد...

... و چند نمونه:

1- در جایی نویسنده در پاسخ کارگردان که می پرسد چیزی هست که تو را به این شخصیت جذب کند پاسخ می دهد «روشنفکری ش» و کمی بعد به تکیه گاه ِ عقلی ِ بعضی از حرف هایی که از امام بازگو شده اشاره می کند و برای نمونه می گوید:

نویسنده: فرزندانتان را نه برای زمان خودتان، که برای زمان خودشان

تربیت کنید!

(متوجه گیجی بقیه شده-)

نویسنده: تنها کسی که متوجه حرکت زمان بود؛ و این که نمی شه قانون

این دوره رو بر دوره های بعد هم تحمیل کرد! و نمی شه رشد

نسلها بی تغییر بمونه!

***********

2- نویسنده: در چنین دورانی که چهارچوبی جز گفتار دینی نبود، و در

برابرش گفتار جاهلی، اون حرفهایی در چهارچوب خرد زد.

مثل همین - که گفتم! اون – یک جورهایی – روشنفکر عصر

خودش بود. اگه کتابشو بعدها دیگران جمع آوری کردن، یعنی

که بالقوه نویسنده بود؛ که چند خودسر – در یک مجلس

مخفی قتل های زنجیره ای – اسمشو در صدر کسانی قرار دادن

که باید بکشن. و برای همینه که خیال می کنم در باره ش باید

بنویسم.

************

3- نویسنده:(به کارگردان) مثل محکومها نگاهم نکن! من کتابها رو ورق زدم.

برای من اون ترکیبیه از شجاعت و روشنفکری. با تعریف های

امروزی ما سیاستمدار نیست. سیاست و روشنفکری با هم

نمی خونن و روبروی هَمن. این نگرش شما هم هست که

می خواین اجرا کنین؟

این لوگو بر گرفته از وبلاگ "وحدتی ارتباط و موج سوم" است به نشانی http://vadatiertebatco.wordpress.com/

پی نوشت ها:

* این نمایشنامه را حتما بخوانید!

* ذهن مانند چتر نجات است، هنگامی کار می کند که باز شده باشد

* هیچکس کورتر از آن که نگاه نمی کند، نیست!

یک بوس کوچولو

khorshid85 — Thu, 27 Aug 2009 09:10:18 GMT

...هر روز یکی دو ساعت را با فرزند یکسال و هشت ماه اش بازی می کرد، این بازی در خانه شان قانون نانوشته ای شده بود که همیشه و بویژه پیش از خواب از سوی فرزندش پیگیری و اجرایی می شد!

یکی از این بازی ها که هنوز برایش نامی نگذاشته بودند به این صورت بود:

پدر چهار دست و پا روبروی فرزندش قرار می گرفت، فرزند لپ هایش را باد و دست های کوچکش را مشت می کرد و با صدایی همانند تلفظ "دیش" –که نقش افکت ضربه مشت را بازی می کرد- به صورت پدر ضربه می زد و پدر با گفتن آاااخ خود را به زمین می انداخت، یعنی که مرده است! و اینجا بود که فرزند به سویش می آمد و با یک بوس کوچولو زندگی دوباره ای به پدر می بخشید و برخاستن پدر با در آغوش گرفتن فرزند و خنده و شادی هر دو همراه می شد؛ در نوبت بعدی جای پدر و فرزند در این بازی تغییر می کرد!

***************************

...در اتاقی خفه و تاریک که نمی دانست کجاست، کسی به صورتش مشت می زد! ضربه ای که زحمت گفتن "دیش" را به زننده مشت نمی داد چراکه ضربه "صدا سر خود" بود!

با یکی از ضربه ها، بی حال روی زمین افتاد برای لحظاتی در دنیای بی وزنی و خلاء غوطه ور شد فرزندش را دید که به سویش می آید، در درونش لبخند کمرنگی زند، خرسند شد و امیدوار به اینکه به زودی با بوس کوچولوی فرزندش دوباره جان می گیرد اما...

نیرویی او را از جا بلند کرد، نیرو نه، ضربه ای او را به گوشه ای پرتاب کرد! نیرو یا ضربه ای که نشناختش و نفهمید از کجا بود اما هرچه بود یقین داشت که بوسه فرزندش نیست چراکه از درد به خود می پیچید ... بر اثر ضربه با صورت روی زمین افتاده بود درست همانند حالتی که در بازی با فرزندش، خود را زمین می اندخت، با یادآوری این خاطره، لبخند تلخی بر لبانش و امیدی در درونش جان گرفت! لبخندی که آن را از چشمان هم بازی خشن- ضربه زننده- پنهان کرد و امید... امید برای دریافت یک بوس کوچولو از فرزند و رهایی از این درد! پس کف دو دستش را به زمین گذاشت و دست ها را ستون کرد، کمی بدنش را بالا کشید اما پیشانی اش بر موزاییک کف اتاق مانده بود- گویی سجده رفته بود- چشمانش را به زور باز کرد، صورت فرزندش را در بین نقش های مبهم موزاییک دید، برخلاف آنچه آرزو کرده بود دلش خواست که اول خودش فرزندش را ببوسد اما نفهمید که توانست ببوسد یا نه؟! ... نقوش مبهم موزاییک بر گونه زخمی و خونی او بوسه زده بود!!

****************************

پی نوشت ۱) ای کاش همه ضربه ها به شیرینی و نرمی یک بازی کودکانه بود و ای کاش با یک بوس کوچولو، همه سهراب ها و نداها و ترانه ها و ... از جا بر خاسته و به دامان خانواده برمی گشتند!

پی نوشت ۲) سایت شهدای سبز، در این سایت تازه ترین اخبار در باره شهدای جنبش سبز آمده است

پی نوشت ۳) راه سبز امید = رسا؛ این جبهه یا تشکیلات یا گروه یا هر چیزی که هست باید صدایی رسا داشته باشد، باید رسانای همه خوبی ها و پاکی ها به همه مردمان ایران زمین و این کره خاکی آشفته و آمیخته در جنگ و خون باشد.

پی نوشت ۴)

پی نوشت ۵) آنهایی که با خواندن نوشته پیشین من، برای دوباره شنیدن نوار قصه علیمردان خان دلشان غش و ضعف رفته بود اینجا را کلیک کنند!

ماجراهای "علیمردان خان"

khorshid85 — Wed, 19 Aug 2009 07:06:18 GMT

یادتان هست آن روزهای بچگی را که به نوار قصه های گوناگون و شاد و پند آموز گوش می دادیم؟

داستان "علیمردان خان" را یادتان هست؟

داشت عباس قلی خان پسری / پسر بی‌ادب و بی‌هنری
اسم او بود علی مردان خان / کلفت خانه ز دستش به امان
پشت کالسکه مردم می‌جست / دل کالسکه نشین را می‌خست
هر سحرگه دم در بر لب جو / بود چون کرم به گل رفته فرو
بسکه بود آن پسره خیره و بد / همه از او بدشان می‌آمد
هرچه می‌گفت لَله لج می‌کرد / دهنش را به لَله کج می‌کرد
هر کجا لانه گنجشکی بود / بچه گنجشک در آوردی زود
هر چه می‌دادند می‌گفت کم است / مادرش مات که این چه شکمست
نه پدر راضی از او نه مادر / نه معلم نه لَله نه نوکر
ای پسر جان من این قصه بخوان / تو مشو مثل علی مردان خان

این چند بیت را هم از "اینجا کرمان است" وبلاگ دوستی که تازه با وبلاگش آشنا شده ام برداشته ام که البته از حضرت فردوسی است:

               نهان گشت آئین ِفرزانگان
              پراکنده شد نام ِ دیوانگان

              هنر خوارشد، جادُوی ارجمند
              نهان راستی، آشکارا گزند

              شده بر بدی دست ِدیوان دراز
              ز نیکی نبودی سخن جُزبه راز

              ندانست خود جز بد آموختن
              جز از کشتن وغارت وسوختن...

پی نوشت ها:

۱) همه مشکلات و کمبودهای ما برطرف شده بود، تنها مانده بود اینکه در اخبار ساعت ۱۴ با دوبلورهای سریال "افسانه جومونگ" گفتگو کنند که چند روز پیش کردند و دیگر برگزاری نشست خبری بسیار مهم برای گفتگو با آقای هنرپیشه این نقش! به عکس این بنده خدا که نگاه کنید در می یابید که در ذهنش چه چیزهایی می گذرد؛ گزارش تصویری این نشست جهانی را اینجا ببینید

۲) جایزه «ورزش برای صلح» به سبزهای تیم ملی فوتبال

۳) اگر این نامه را خواندید و اشکتان در نیامد بدانید که...

نامه دختر "فیض‌الله عرب‌سرخی" به پدرش که در زندان است

۴) نامه تند یک وبلاگ نویس به کروبی

۵- مستندسازان، جشنواره "سینما حقیقت" را تحریم کردند

۶- کروبی برای ارائه مستندات تجاوز در بازداشتگاها اعلام آمادگی کرد

بیهودگی، خفگی و بی شرمی

khorshid85 — Thu, 13 Aug 2009 11:55:18 GMT

آیا من بیهو ده ام؟ چرا احساس خفگی می کنم؟ این چه دردی است که بر سینه ام سنگینی می کند؟!

به یاد بخشی از سروده "در قیر شب" از کتاب "مرگ رنگ" شادروان سهراب سپهری می افتم:

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

می کنم هر چه تلاش

او به من می خندد

حالا که ما محکومیم به سکوت که حتی سکوت سرشار صدا و ناگفته هایمان هم جرم به شمار می رود

پس بگذار تا دوباره دست به دامان بزرگان ادب و هنر این دیار نجیب باشم و این بار سروده جاودان شادروان استاد پرویز ناتل خانلری را دوباره بخوانم و همراه با پرکشیدن عقاب آزاده اش گوشه چشمی تر کنم.

گشت غمناك دل و جان عقاب / چو ازو دور شد ايام شباب

ديد كش دور به انجام رسيد / آفتابش به لب بام رسيد

بايد از هستي دل بر گيرد / ره سوي كشور ديگر گيرد

.....................................................................

ما از آن، سال بسي يافته ايم / كز بلندي، ‌رخ برتافته ايم

زاغ را ميل كند دل به نشيب / عمر بسيارش ار گشته نصيب

ديگر اين خاصيت مردار است / عمر مردار خوران بسيار است

...............................................................................

شهپر شاه هوا، اوج گرفت / زاغ را ديده بر او مانده شگفت

سوي بالا شد و بالاتر شد / راست با مهر فلك ، همسر شد

لحظه‎يي چند بر اين لوح كبود / نقطه ‎يي بود و سپس هيچ نبود

سروده کامل را اینجا بخوانید

*********************

پی نوشت ها:

۱) مشایی: احمدی‌نژاد فقط 4میلیون رای مثبت داشت

۲) اثبات تقلب در انتخابات با کمک خبر رجانیوز

۳) مصباح: اطاعت از رئيس‌جمهور، اطاعت از خداست

۴) کروبی مدارکش را رو می کند

۵) نامه اعتراف خانم"محتشمی پور" به همسرش "تاج زاده"

۶) ترانه رسانه میلی، ترانه جنبش سبز نبود!

ما و آموزگاری به نام "تاریخ"

khorshid85 — Thu, 06 Aug 2009 12:19:18 GMT

تاکنون بسیار شنیده ایم که هنرمندان راستین و اندیشمند، پیش تر از زمانه خود به سر می برند و این پیشرو بودن را در آثار خود جلوه گر می سازند.

در این ۵۵ روز گذشته و در سرکشی به وبلاگ ها و سایت ها و یا خواندن یادداشت هایی که خوانندگان این وبلاگ ناچیز برایم نوشته اند به بسیاری از سروده ها و نوشته های اهل فرهنگ و هنر و ادب این سرزمین برخورده ام که گواه چنین دیدگاهی بوده اند؛ در اینجا و برای نمونه بخشی از سروده شادروان احمد شاملو را می آورم:

من
درد در رگانم / حسرت در استخوانم / چيزی نظير آتش در جانم / پيچيد.
سرتاسر وجود مرا / گوئی / چيزی به هم فشرد
تا قطره ئی به تفتگی خورشيد /جوشيد از دو چشمم.
از تلخی تمامی درياها / در اشک ناتوانی خود ساغری زدم.
آنان به آفتاب شيفته بودند / زيرا که آفتاب
تنهاترين حقيقت شان بود،
احساس واقعيت شان بود.
با نور و گرميش / مفهوم بی ريای رفاقت بود
با تابناکش / مفهوم بی فريب صداقت بود.
( ای کاش می توانستند /از آفتاب ياد بگيرند / که بی دريغ باشند
در دردها و شادی هاشان
حتی
با نان خشکشان. –
و کاردهای شان را
جز از برای قسمت کردن
بيرون نياورند.)

●

......................................
- يک لحظه می توانستم ای کاش –
بر شانه های خود بنشانم / اين خلق بی شمار را گرد حباب خاک بگردانم
تا با دو چشم خويش ببينند که خورشيدشان کجاست
و باورم کنند.
ای کاش
می توانستم!
****************************************
بی گمان با من هم داستانید که این سروده چقدر به زمانه کنونی ما همخوان و نزدیک است!

چند روزی است به این می اندیشم که این پیشگویی یا پیش بینی ها چگونه بدست می آید و پاسخی جز خواندن تاریخ نیافته ام، براستی که تاریخ چه آموزگار خوبی است، آموزگاری که کوله باری از تجربه را رایگان در اختیار مان می گذارد و از تکرار رویدادها می گوید اما چه سود که ما دانش آموزان سر به هوایی هستیم!

در پایان گزیده هایی از سروده بلند "اشکی در گذرگاه تاریخ" اثر به یادماندنی و گویا کهنه ناشدنی شادروان فریدون مشیری را برای یادآوری می آورم:

از همان روزی که دست حضرت قابیل / گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم / صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید / آدمیت مرد

گرچه آدم زنده بود
...........................................

قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است / سینه دنیا زخوبی ها تهی است

صحبت ازآزادگی پاکی مروت ابلهی است / صحبت از موسا و عیسا و محمد نابجاست

قرن موسی چنبه ها است
.................................................

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور / در میان مردمی با این مصیبتها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

پی نوشت ها:

۱) من اعتراف می کنم: من در کمال آرامش و بی هیچ فشاری اعتراف گنده* می کنم که من خود ِ"اوباما" هستم! تازه بگذارید اصل قضیه را هم بگویم، اصل قضیه این بوده که او با ما نبوده! بلکه ما با او بودیم!!

* (گُ نده یا گَ نده را خودتان تشخیص دهید)

۲) نامه سرگشاده آيت‌الله محقّق داماد به آيت الله شاهرودی

۳) آخرین اثر هنری میر حسین موسوی: ما بی شماریم

۴) سروده جدید استاد رائی پور: آن سوی تصویر

بار دیگر حضرت حافظ

khorshid85 — Tue, 28 Jul 2009 23:07:18 GMT

پیشکش به جان باختگان راه آزادی

چندی پیش و در گرماگرم اعتراضات و راهپیمایی های جنبش سبز به همراه آن دوستی یکبار دست به دامان حضرت حافظ شده بودیم، بار دیگر سراغ دیوان آن بزرگوار رفتیم و خواستیم بدانیم سرانجام میرحسین موسوی در این اعتراضات و واکنش ها چه می شود!

و این غزل آمد:

ساقی بیار باده که ما صیام رفت در د ِه قدح که موسم ناموس و نام رفت

وقت عزیز رفت، بیا تا قضا کنیم عمری که بی حضور ِ صراحی و جام رفت

مستم کن آنچنان که ندانم زبیخودی در عرصه خیال که آمد کدام رفت

بر بویِ آنکه جرعه جامت بما رسد در مصطبه دعایِ تو هر صبح و شام رفت

دل را که مرده بود، حیاتی به جان رسید تا بویی از نسیم ِ می اش در مشام رفت

زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه رند از ره نیاز به دار السّلام رفت

نقد ِ دلی که بود مرا صرفِ باده شد قلبِ سیاه بود، از آن در حرام رفت

در تابِ توبه چند توان سوخت همچو عود می دِه که عمر در سر ِ سودایِ خام رفت

دیگر مکن نصیحتِ حافظ که ره نیافت گم گشته که باده نابش بکام رفت

و اما پاسخ حضرت حافظ را نیز بخوانید که به دلیل برداشتی که آن هنگام داشتم نوشتنش در وبلاگ برایم خوشایند نبود! اما این چند روزه ... بخوانید تا بگویم:

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت روی مه پیکر او سیر ندیدم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود بار بست و بگردش نرسیدیم و برفت

بس که ما فاتحه و حرز ِ یمانی خواندیم وَز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

شد چمان در چمن حُسن و لطافت لیکن در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

راستش را بخواهید آن روز با خواندن این پاسخ حضرت حافظ، گمان کردم که رویداد بدی برای میرحسین موسوی در پیش است! ولی با گذشت چند روز دریافتم که این خود مردم هستند که جنبش سبز را به پیش می برند، و با کشته شدن بسیاری از هم میهنان به این نتیجه رسیدم که شاید این پاسخ/ غزل حضرت حافظ زبان حال مادران، پدران و خانواده های داغداری است که در سوگ عزیزانشان سروده شده، پس مناسب دیدم در آستانه آیینی که قرار است پنج شنبه برای گرامیداشت یاد این سفر کردگان راه آزادی که میلیون ها دل همراهشان است برگزار شود این دو غزل را تقدیمشان کنم.

یاد و نامشان تا همیشه تاریخ جاودان باد

پی نوشت ۱) نمی دانم دوستانی که رنگ سبز را دوست ندارند در روز و شب نیمه شعبان با انبوه پرچم ها و چراغ های سبز رنگ چه خواهند کرد؟!

پی نوشت ۲) تکذيب خبر «ايران» درباره نوه حضرت امام (ره)

پی نوشت ۳) افشاگری های بی سابقه قالیباف

پی نوشت ۴) مجيد انصاری: عزل و نصب ها موضوعی انحرافی است

پی نوشت ۵) واکنش ضرغامی به نامه ذوالنور

دیدگاه من درباره نامه ضرغامی این است که ایشان با نوشتن این نامه، پیش و بیش از اینکه بخواهد از همسر شهید باکری دفاع کند، خواسته تا خودش را موجه نشان دهد و به گونه ای خود را در نزد مردم محبوب کند!