گريه كردن براي شهادت حسين وعلي اصغر و علي اكبر و ابوالفضل و ... كه خود آگاهانه گام در اين راه گذاشتند هر چند پسنديده است و هدف اصلي آيين هاي عزاداري و هيئت هاي گوناگون سينه زن نبايد باشد!
مگر خود امام حسين نمي دانست كه با چنين فاجعه ايي روبرو خواهد شد؟
مگر پيامبر از همان زمان نوزادي امام حسين از شهادت ايشان خبر نداده بودند؟
اگر گريه اي هم باشد بايد براي مظلوميت امام حسين باشد كه هنوز ناشناخته مانده و فريادش شنيده نشده و در ميان اين همه عزادار و سينه زن و بعضي مداحان نان به نرخ روز خور تنها تر از زمان خويش است!!
اگر اشكي هم ريخته مي شود بايد براي درس وفاداري ابوالفضل باشد كه هنوز نتوانسته ايم از روي آن مشق كنيم چراكه هستند در بين ما خواهران و برادراني كه خود را عزادار حسين مي دانند و با كردار خود آبروي قابيل را خريده اند!
اگر خاك بر سر مي ريزيم بايد به حال خود بريزيم!
چراكه اگر در يكي از همين مجالس عزاداري، مظلومي كه حقي از او توسط صاحب منصبي ضايع شده، فریاد کمک و یاری سردهد بخاطر ترس از دست دادن پست و شغل و نان بخور و نميري که از تصدق سر دولت به دهانمان مي رسد خفه
مي شويم و ...
آري حسين مظلوم تر از هميشه است چون عزاداري همچون منِ حسين نشناس دارد!
پايان بخش اين نوشتار بخشهايي از نوحه هاي هيئت هاي دو محله از محله هاي قديمي يزد است:
اعصار و قرون خسته ز زنجير كه بشتاب
تاريخ برآورده سر از گور كه درياب
دريا به خروش آمد از اين شور شرر خيز
طوفان و جنون جامه دريدند كه برخيز
رنگ از گل و نور از دل و صدق از همه جا رفت
پرواز به خون خفت و پرستو به عزا رفت
برخيز و ببين آنچه كه ديديم و كشيديم
با نام حسين، آينه ظلم يزيديم
***************
ظلم بر محو عدالت سخت مي كوشد هنوز
ظالم از خون دل مظلوم مي نوشد هنوز
تا عدالت را كند جاويد در عالم حسين
خون سرخش بر نظام ظلم مي جوشد هنوز