امروز صبح چشمانمان به ديدن برف روشن شد، قدم نرم و فرخنده اش به روي چشم
برف كه مي آيد نمي دانم چرا به ياد يادهاي تلخ و شيرين گوناگوني مي افتم، نوستالژي همه وجود آدم را فرا مي گيرد، هواي قدم زدن با دوست يا محبوبش در برف به سرش مي افتد و ...
مي خواهد با همه دوستانش در همان آن دور هم جمع شوند و از هردري با هم سخن بگويند ...
من در برف به ياد شعر زمستان شادروان اخوان ثالث مي افتم يا دوباره دلم براي دخترك كبريت فروش مي سوزد، گاهي نيزبخش آغازين سروده آرش كمانگير سياوش كسرايي در ذهنم مرور مي شود و كمي بعد به ياد صحنه هايي از فيلمهاي گوناگون مي افتم: صحنه گورستان فيلم مسافران بهرام بيضايي و آدم هاي چتر به سر ايستاده و دو دستي كه به هم نزديك مي شوند و پس مي كشند! يا صحنه اي گنگ و مبهم از فيلم دكتر ژيواگو ساخته ديويد لين كه از درون كلبه و شيشه اي كوچك و كثيف آخرين نگاه هاي دو دلداده رد وبدل مي شود يا صحنه اي از فيلم همشهري كين اثر ماندگار اورسن ولز و برفي كه آن سورتمه كذايي كين نوجوان را مي پوشاند...
اما بيش و پيش از همه من به ياد سروده اي از شادروان فروغ فرخزاد مي افتم:
آن روزها
آن روزها رفتند / آن روزهاي خوب / آن روزهاي سالم سرشار ....
...................................................................................
آن روزها رفتند / آن روزهاي برفي خاموش / كز پشت شيشه، در اتاق گرم،
هردم به بيرون، خيره مي گشتم
پاكيزه برف من، چو كركي نرم،
آرام مي باريد ...
