دیروز عصر اهالی تئاتر یزد میزبان دو نفر از نخبگان تئاتر کشور بودند که شاید کمتر نامشان شنیده شده باشد:
خسرو حکیم رابط و ناصر حسینی مهر
البته استاد حکیم رابط به خاطر نمایشنامه هایی که نوشته و حضور و فعالیت مداومی که در عرصه نمایش کشور داشته، بیشتر از حسینی مهر شناخته شده است. هرچند او نیز از آنجا که با برخی از زد و بندهای موجود در تئاتر مخالف است، پس مانند دیگر به اصطلاح هنرمندانی که هنرشان را برای رسیدن به نام و نان فروخته اند به پست و مقام و نان و نواهای زودگذر نرسیده و مجبور است در سن ۷۰ سالگی و با وجود بیماری قلبی، همچنان به تدریس در دانشگاههای هنری شهرستانها بپردازد، آن هم گاهی تا ۱۷ ساعت در روز!
ولی استاد حسینی مهر پس از ۲۵ سال کار هنری در آلمان، ۲ سال لست که به ایران باز گشته و آمده تا خودش را وقف تئاتر کند.
وی تاکنون چندین کتاب در زمینه بازیگری و نیز نمایشنامه نوشته و ترجمه کرده و گاهاً مقالات او در روزنامه شرق به چاپ می رسد.
از صحبتهای دیروزش مشخص بود که جنبه انسانی و سازندگی تئاتر برایش اهمیت دارد نه شهرت و کسب در آمد.
او معتقد است که هدف در بازیگری باید خیلی دور باشد و همیشه باید به افق نگاه کرد تا بتوان رشد و پالایش جامعه را موجب شد.
وی گفت: به باور من هدف مقدس و اصلی تئاتر در بعضی جاها گم شده، به همین دلیل من به یزد آمده ام تا یک میخ بزرگ بکوبم تا بمانم و کار کنم، و اگر اینجا هم نشد دور یزد را هم خط می کشم و می روم به جایی که بتوانم کار کنم و افرادی باشند که شیفته بازیگری و تئاتر باشند چون من آمده ام تا خودم را وقف تئاتر کنم.
حسینی مهر دریچه های زیبایی از تئاتر را پیش رویمان گشود و همینها باعث شده تا حس کنم که اگر همه بچه های تئاتر یزد همت کنند و حسینی مهر را همراهی نمایند و آنچه را که می گوید عمل کنند
می توانیم نقطه آغاز تحولی اساسی در تئاتر یزد را ثبت کنیم، تحولی که شاید ۱۰ سال دیگر قابل لمس باشد.