در یکی از پی نوشت های نوشته پیش از آخرم گفته بودم که چشم براه برگزاری مسابقه از سوی من باشید و اینک این شما و این "مسابقه فرهنگی هنری کشکول"

 بخشی از یک نمایشنامه ایرانی در ادامه آمده است، شما می بایست:

1- نام نویسنده، نام نمایشنامه و چند گفتگو پیش و پس از آنچه را که می خوانید به پست الکترونیک من بفرستید که نشانی اش در گوشه همین وبلاگ هست

2- در بخش نظرات وبلاگ خبرم دهید که در مسابقه شرکت کرده اید و هم اینکه دیدگاهتان پیرامون این مسابقه را بنویسید

3- برای اینکه کسی نتواند به نام شما و بجای شما در مسابقه شرکت کند –چون این مسابقه ویژه وبلاگ نویس هاست- با همان ایمیل موجود در وبلاگتان در مسابقه شرکت کنید

4- یک راهنمایی؛ نام نمایشنامه در بین عبارات، واژه ها و نام هایی که در زیر آمده وجود دارد

5-  برای پاسخگویی و شرکت در مسابقه، تنها یک هفته زمان دارید؛ در پایان به یک نفر که بهترین و کامل ترین پاسخ را داده باشد، جایزه ای از سوی اینجانب به نشانی اش فرستاده خواهد شد

 توجه: (این ادعا کاملاً جدی و به دور از شوخی های تبلیغاتی برخی از کاندید های ریاست جمهوری است!)

۶- راهنمایی دوم؛ این راهنمایی ۲۴ ساعت پس از نوشتن این مطلب و بنا به در خواست یکی دو نفر از خوانندگان افزوده شد:

نمایش حال و هوایی طنز آمیز دارد و دیگر اینکه این گفتگوها در حالی صورت می گیرد که جمشید در بند و در زندان ضحاک است؛  یکی دیگر از آدم های اصلی این نمایشنامه "آشپز" است و تا جای که من خبر دارم این متن هنوز اجرا نشده است!

و اما بخشی از متن نمایشنامه:

                        جمشید: می خواستم به همه چیز شکل بدم،

                                      دنبال ترکیب تازه ای بودم.

                         ضحاک: مگه من این کارو نمی کنم؟

                         جمشید: نه، تو همه چیزو از شکل می اندازی.

                         ضحاک: پس چطور شد که نتونستی و به این حال و روز افتادی؟

                         جمشید: اول امیدواری زیاد من کار را خراب کرد.

                         ضحاک: امیدواری به چی؟

                         جمشید: که دنیا هرچیز سالم و تازه را خیلی راحت می پذیرد.

                         ضحاک: دوم؟

                         جمشید: اعتماد به دیگران.

                         ضحاک: اعتماد به کی ها؟

                         جمشید: به اون هایی که تمام شبانه روز مثل پروانه

                                      دور و بر من می گشتن.         

                         ضحاک: کی ها بودن؟

                         جمشید: همونایی که الان دور و بر تو هستن. نجبا و بزرگ زادگان.

                         ضحاک: نجبا و بزرگ زادگان؟

                         جمشید: بله، همونها. که فکر می کردم در هرکاری با

                                      من همراهن.

                         ضحاک: تو کی متوجه دشمنی شان شدی؟

                         جمشید: درست لحظه ای که از در و دیوار ریختند

                                      و دستگیرم کردن.

******************

 آخرین راهنمایی!

نام نمایشنامه "ضحاک" است و نویسنده اش در سال 64 از دنیا رفته است.

 جایزه کالایی است فرهنگی، چیزی مانند کتاب

یا

یکی از تولیدات صنایع دستی یزد چیزی مانند "ترمه"
 

پی نوشت ها:

1) با یک وبلاگ جدید آشنا شدم که بهش پیوند دادم: عشق من خاتمی ؛ رای من موسوی

2) یزد در روز دوشنبه 28 اردیبهشت میزبان "میر حسین موسوی" خواهد بود، همه یزدی های تشنه راستی و درستی به پیشوازش می رویم با این نغمه:

"میر" وطن "موسوی" / یاور او "خاتمی"

3) پیام کوتاهی از یک دوست:

برخیز برادرم که خرداد رسید / آمده موسوی و موقع امداد رسید

     با لطف خدا و با عزم شما / تکرار حماسه دوم خرداد رسید

4) یک پیشنهاد:

 وبلاگ نویسان دوستدار آقای موسوی، رنگ وبلاگ های خود را به سبز یا فیروزه ای تغییر دهند.

۵) سروده ای که را در بالا خواندید استاد "رائی پور" نویسنده وبلاگ "از هر دری سخن" ویرایش کردند که به صورت زیر درآمد:

برخیز برادر که خرداد رسید / هنگامه امتحان و امداد رسید

بگرفته لوای خاتمی میر حسین / با شور به قصد رفع بیداد رسید

از ایشان بسیار سپاسگزارم