عجب غلطی کردم که گفتم بهاریه می نویسم!

اگه نگفته بودم و همین جوری می اومدم بنویسم بهتر بود؛ چرا؟ چون به گفته دوستی که سال ها پیش با هم به کارگاه های داستان نویسی می رفتیم داستان ها و سروده ها در 2 گونه اند: جوششی و کوششی

جوششی از درون آدمی یا هنرمند می جوشه و با نوک خامه بر دل سپید کاغذ می شینه که دارای ارزشه اما "کوششی نوشتن" همون "سفارشی" نوشتنه، "انشا نویسیه" که باید زور زد تا به آفرینشی زورکی دست پیدا کرد!

اما نگران نباشین هرجا دیدم دارم بیهوده کوشش می کنم دیگه نمی نویسم

*****************************************

 بگذریم؛ زمستون رفت و رو سیاهی نه به زغال، که به روی آتش افروزانی موند که زمستون رو برامون آوردن و از سوی دیگه روی زغالو سیاه کردن تا بتونن باهاش خطای سیاه بکشن روی دلای سفید و ساده ما!

اما باز هم بگذریم که گذشت خیلی خوبه!

می گن فرمانروایی به درویشی می گه جمله ای بهم یاد بده تا در هنگامه شادی و غم فراوان من را در حالتی میانه نگه داره تا اینکه نه از شادمانی زیادم باد در سرم افتد و نه در گاه اندوه فراوان، دلسرد و ناامید شوم و درویش پاسخ می دهد: این نیز بگذرد.

پس بگذارید تا بگذرم و به اون هنگامه ناب سرشار از پاکی و انسانیت برسم

همون لحظه ای که می گن قدیما توپ در می کردن همون ثانیه ای که ماهی قرمز توی تنگ آب تکون نمی خوره، چون لحظه رویش نیایشه! همون لحظه ای که دل همه مون می لرزه، نوک دماغمون داغ می شه و تیر می کشه، پشت پلک چشممون داغ می شه و به خودمون فشار می آریم که اشکمون نریزه، - آخه می گن شگون نداره!- ولی این اشک، چیز دیگه ایه؛ توی اون لحظه دلمون به اندازه یه دریا بزرگ شده و می تونیم مهر همه آدما رو توش جا بدیم - چه خوب- همه دوستامون رو به یاد می آریم همه همشهریامون رو، و شاید یه عالمه پرسش؛ کی الان تو خیابونه؟ (مث پسرک افغانی بادکنک فروش فیلم "بادکنک سفید") کی کنار خونوادش نیست؟ کی توی بیمارستانه؟ کی به تازگی عزیزش رو از دست داده؟ همه ما امسال عزیزانی رو از دست دادیم: فامیل، همسایه، دوست، همکار و هنرمندان کشورمون؛ مث خسرو شکیبایی/ احمد آقالو/ مهرداد فخیمی و ... دلمون برای همه شون تنگ می شه

راستی چرا ما یه دفه اینقدر مهربون شدیم؟!

این ویژگی بهار نازنینه، خواست خدای مهربونه

پس حالا که خدا این حس خوب رو بهمون داده، خوبه که برای همه شون به درگاه پروردگار نازنین و مهربون نیایش کنیم:

برای اون دوستی که خیلی خودمونی با خدا حرف می زنه / اون حاجی فیروز از کار رونده شده / یا اون دوست دیگه که روز تولدش نشونی خونه ش رو گم کرده بود / برای همه فرشته های زمینی / همه بچه هایی که مثل "فرشته" اون دختر بی سرپرست و تنها که در یکی از خانه های بهزیستی زندگی می کنن / برای همه بچه های کوچولو مثل "امیر ارسلان" که از آقا گرگه می خواد تا بیاد مامانش رو بخوره! / یا اون بیماری که رنجهاش رو برای دکترش می گه / وبلاگ نویسی که به 91 روز زندان محکوم شده /  برای همه مادرای مهربون چه اونایی که خدای نکرده بیمارن و  چه اونایی که به تازگی از بند بیماری رها شدن / و برای اون دخترک کولی که در چشمان سرمه کشیده اش زنی پنهان شده */ برای دوستی که دلش می خواد با مرغ هوا دوست بشه / برای اون دوستی که می خواد زود رنج نبودن رو با خوردن یه فنجون دلستر تلخ بسنجه! /  اونایی که با چشمان کاملاً بسته از کنارشون رد شدیم / برای همه سراینده های شب های روشن / برای اونایی که  نمی تونن سال جدید رو شادباش بگن!  و برای همه انسان هایی که جزو هر کدام از دسته های چهار گانه هستن ...

و آرزوی تندرستی و شادکامی و بهروزی و سرافرازی داشته باشیم برای همه اونایی که دوسشون داریم و نمی دونن، اونایی که دوسمون دارن و نمی دونیم، اونایی که در این یکسالی که گذشت ازشون دلخور شدیم از اون راننده تاکسی گرفته تا اون فروشنده و اون کارمند اداره ای که کارمون رو راه ننداخت، از همکارمون، رییسمون،  همه مسئولای مملکتی و ... یا کسانی که ما بهشون بد کردیم! و از خدا بخوایم که در سال جدید دلای همه مون رو به هم نزدیک و مهرمون رو به هم زیاد کنه ...آخه همه ما ایرانی هستیم و از نژاد آریایی؛ و آریایی یعنی نجیب و شریف؛  پس همه رو باید دوست بداریم و آرزو کنیم که در سال جدید لحظه لحظه همه مون همراه باشه با:

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپید

شاخه های سبز بید

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست ...

*************************

* "دخترک کولی که در چشمان سرمه کشیده اش زنی پنهان شده" برای وبلاگ "خواب ها دروغ نمی گویند" است که نتوانستم نوشته اش را لینک بدهم/ این وبلاگ در "کشکول" لینک داده شده است. 

پی نوشت) بر سر سفره هفت سین، ای کاش وسط آینه و ماهی و شمع، عکس جاوید شهیدی باشد تا به هنگام دعای حول،  یاد احوال شهیدان باشیم