این نوشته رو پیشکش می کنم به همه دوستان وبلاگ نویسی که نام وبلاگشون باعث آبرو و ارزش کشکول درویشی من شده

******************

نمی دونم هفت^*سال پیش بود یا هفتاد سال پیش... توی یکی از کوچه های سقف دار/ ساباط شهرم ایساتیس یا همین یزد کنونی نشسته بودم و داشتم یادداشت های یک دختر ترشیده که اسم داستانک روش گذاشته بود رو می خوندم؛ این یادداشت ها درست مثل حرف های من - حرف های چندین سال توی دل مونده من-  خیلی پراکنده و بی ربط به نظر می رسید؛ از نشانه ها چنین بر می اومد که  انگاری نوشته های بی سرنوشت و خاطرات شب نویسی شده یه جوان ایرانی پیرامون فرهنگ و هنر ایرانی بود که در شب هایی غیر از شب های روشن زندگیش نوشته بود و برای همین در حد یک چرک نویس باقی مونده بود، گویا اون جوان در رویای دیدن آسمان یکرنگی بود تا بتونه با دیدنش خودش را در دامن پرمهر آسمون رها کنه فریاد بزنه آهای مردم ...! ولی بعدش چی باید می گفت؟!...

 نمی دونست ... ولی در بین یادداشت ها و خبرها خونده و شنیده بود یکی توی کجور پیدا شده که خواب و رویا رو باور داره و می گه خواب ها دروغ نمی گویند! و جوان در دلش خندیده و گفته بود: اینایی که ما می بینیم که همش کابوسه!

بنابراین تصمیم گرفت خودش دست بکار بشه و خودش رو به دست خیال ش بده و با قلمی از جنس آذر قلم قاب های خالی عکسخانه ش رو پر از نقوش گل و کبوتر و ترمه و گل های آفتابگردان کنه و اونا رو در خانه ای روی آب به نمایش بگذاره، شاید بتونه تصویر خوبی از نمای آینده رو در یک بهار نو رقم بزنه، شاید اینجوری خورشید دلش به رحم بیاد و گرماش رو دوباره به مردم شهر خوبان هدیه کنه!!

می دونم که نوشتن این جملات درست مثل صید قزل آلا در اینترنت عجیب و غریبه و کمی دچار پارادوکس شدم و شاید برای همین بود که فرید صلواتی که کنارم نشسته بود یه دفعه مثل ترقه از جا در رفت و بهم گفت: خورشید جون اینقدر الکی خودت رو به آب و آتش نزن، پاشو کاسه و کوزه کشکولت رو جمع کن برو کنار بذار باد بیاد! و ادامه داد:

آخه مگه نمی دونی باران اومده تا در عصر ایران امروز،  جمهوریت همراه با اسلامیت بدون یک کلمه کم و زیاد را دوباره زنده کنه و موج سوم  را راه بندازه!

*****

 پی نوشت: عصری که داشتم نسخه نخستین این متن را می نوشتم وبلاگ هفت حالش خوب بود ولی حالا که ۲۰/۳ دقیقه بامداده و کار پاکنوبس متن به پایان رسیده دیدم فیلتر شده!