گویا سالها پیش(در زمان زندگانی سهراب) منتقدی به سروده « آب را گل نکنیم» او خرده گرفته و گفته بوده که چرا در شرایطی که آمریکا در ویتنام بمب می ریزد و آدم می کشد، تو نگران آب خوردن یک کبوتر هستی؟! سهراب در یک نشست دوستانه پاسخ آن دوست منتقدش را چنین می دهد: « دوست عزیز ریشه قضیه در همین جاست. برای مردمی که از شعرها نمی آموزند که نگران آب خوردن یک کبوتر باشند،
آدم کشی در ویتنام یا هرجای دیگر، امری بدیهی است.»
بهرحال به نظر خیلی از دوستان سهراب سپهری، او شاعری است که سروده هایش نه ستایشهای حاکم پسند است و نه شکایتهای مخالف پسند! هرچه که هست حتی اگر به نظر گروهی خنثی و غیر کاربردی و ... هم باشد، دست کم بدور از همه ادعاها و درگیریهای سیاسی به گسترش مهربانی می پردازد.