آخیش! بالاخره من هم به شما وبلاگ نویسان پیوستم، اجازه که می دین؟
خودتون می دونین که اجازه شما چندان مهم نیست! پس بهتره کشتی رو شیرین بگیرید و اجازه بدین
درست مثل خیلی از موارد زندگی که خیلی از مردم، زیر سیبیلی بی خیال خیلی از چیزها می شن!!
هرچند من نزدیک به هفت ماهه که مدیریت یک وبلاگ هنری رو به عهده دارم، ولی چون مال خود خودم نبود، برای نوشتن خیلی چیزها به خودم اجازه نمی دادم.
به هرحال امیدوارم از نام وبلاگ پی برده باشین که من می خوام توی وبلاگم از همه چیز و همه جا بنویسم؛ از چیزهایی که می بینم و می شنوم و می خونم یا از همسایه هامون (وبلاگهای دیگه) با اجازه خودشون کش می رم یا ایده می گیرم.
البته دلم می خواد بیشتر به ماجراهای فرهنگی/ هنری اون هم در گستره استان خودمون بپردازم، ولی این خواستن به این معنی نیست که به دیگر موضوعات و جاهای دیگر نپردازم.
درباره شیوه نوشتن هم باید بگم که ممکنه با توجه به موضوع نوشته دگرگون بشه شاید هم نشه!
اصلاً صبر کنید ببینید من می تونم این وبلاگ رو اداره کنم، اگر چنین شد یادتون باشه ساعتهای پایانی چهارمین روز از نخستین ماه هزار و سیصد و هشتاد و ششمین سال خورشیدی می شه نخستین جشن زادروز وبلاگ من!!